SZAŁWIA LEKARSKA

Szałwia (Salvia L.) - rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych. Pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego ale rozprzestrzeniła się również poza jego obszarem.  

Surowcem leczniczym szałwii są liście (Folium Salviae). Zawierają olejek lotny (w składzie tujon, pinen, cyneol, kamforę), garbniki, trójterpeny, gorycz pikrosalwina, wit. B1, kwas nikotynowy.

Liść szałwii najczęściej znajduje zastosowanie w mieszankach i preparatach do płukania jamy ustnej, dziąseł, gardła, w stanach zapalnych, w ropnym zapaleniu dziąseł, w postaci okładów na trudno gojące się rany. 

Wewnętrznie: liście szałwii pobudzają wydzielanie soku żołądkowego, regulują perystaltykę jelit, łagodzą wzdęcia, bóle brzucha, zmniejszają biegunkę, odwary z szałwii obniżają poziom cukru we krwi, także stosowane są w zaburzeniach wątrobowych, przy nadmiernym poceniu się.

Podawanie szałwii w zbyt dużych ilościach i przez dłuższy czas może wywołać nudności, wymioty, itp. 

Napar: liść szałwii (łyżkę stołową) zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut i odcedzić. Pić 2-4 razy dziennie po pół szklanki płynu.

Napar do użytku zewnętrznego: liść szałwii (2 łyżki) zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut i odcedzić. Używać do płukania lub okładów. 

Łacińskie dzieło: ,,O zachowaniu zdrowia" (Regimen Sanitatis Salernitanium/pol. Zasady medycyny salernońskiej) powstałe na przełomie XII/XIII wieku, tak pisze o szałwii:

,,Szałwija wzmacnia nerwy i rąk leczy drżenie, 

Febrę silną przemaga, ciała bezwładnienie,

Z pierwiosnkami, lawendą i bobrowym strojem, 

I rzeżuchą, obdarza, zdrowiem i spokojem.

Za tak przeważną, znaczą przysługę i wielką

Szałwiję zwać poczęto słusznie zbawicielką"

   (przekład F. Chotomskiego)